نزدیکت میشوم

بوی دریا می آید

دور که میشوم

صدای باران

بگو تکلیفم با چشمهایت چیست ؟

لنگر بیاندازم عاشقی کنم

با چتر بردارم و دلبری کنم

////////////

دل پیش کسی باشد و وصلش نتوانی

لعنت به من و زندگی و عشق و جوانی

زهرای بی نظیرم ... دلم هلاک گرمی نگاهت شده و در امتداد غروب ناکجاآباد روزگارم برق چشمانت فانوس راهم.

جانم نفسم... این چه طوفانیست که قلبم را ویران کرده و آرام .

نگارم این چه عشقی است که محکوم به عاقلی ام کرده .

فدای گیسوان سیاهت و چشمان زلالت ... دلم دربدر نگاهت گردیده ...

زهرا عشق ممنوع روزگارم .

بیچاره دلم .

چیزیم نیست ، خرد و خمیرم فقط همین

کم مانده است بی تو بمیرم ، فقط همین

از هرچه هست و نیست گذشتم ولی

هنوز در عمق چشم های تو گیرم ، فقط همین

زهرا جان سلام نمیدونم چرا دارم اینا رو مینویسم ولی میدونم باید زودتر از اینا می نوشتم برات . اینکه چرا می نویسم و رودررو باهات حرف نمیزنم دلایل متعددی داره که دوتاش رو میگم بهت . اول اینکه برق چشمانت

آرام بگیر دلم

این تلاطم نفس گیر جانت را به آسمان می برد و رهایت می کند در لجن زار بی مهری های روزگار ...

میدانم دلتنگش هستی ...

میدانم این روزها در پی اش هستی

اما برایش دلتنگ نشو ! زهرا سهم تو نیست ... زهرا رها شد از دستان تو.

میترسم رسوای عالم شوی

آخر مگر نمیدانی بین شما دریاها فاصله است

مگر نمیدانی فکر کردن به او جرم است

جرمی نابخشودنی

هر چه فکر میکنم باید سکوت کنی شاید سهم تو از زندگی دلتنگیست.

دردم این نیست که او عاشق نیست

دردم این نیست که معشوق من از عشق تهی است

دردم این است

که با دیدن این سردیها

من چرا دل بستم ...

میان تمام نداشتن ها دوستت دارم شانس دیدنت را هر روز ندارم ... ولی دوستت دارم وقتی دلم هوایت را می کند حق شنیدن صدایت را ندارم ... ولی دوستت دارم وقت دلتنگیهایم ، آغوشت را برای آرام شدن ندارم ... ولی دوستت دارم آری همه وجودمی ولی هیچ جای زندگی ندارمت و میان تمام نداشتن ها باز هم با تمام وجود دوستت دارم.

زندگی نقطه سر خط. رها رها رهایی.تو نگار من باشیو یاد غریبان در ذهنت ...هرگز مباد . شد انچه نباید میشد ... شد آنچه دلم میترسید ... بهمن 96 گفتم تمام کنیم در اوج ... خدا منم یه مردم ...دلم عشق میخاد ..

اینکه تپش قلبت برای اویی بزند که سهمی از آینده اش برای توست حق تمام و کمال توست ... . غم من مخور که من به نیست شدن در برابر آستان عشقت خو کرده ام و چون نسیمی بی قرار ولی تنها و مستاصل از جلوی چشمان خ